محی الدین بیانی اول شهریور 1320 در روستای کیلانه شهر سنندج متولد شد.پدرش عزیز نام داشت و کشاورزی سختکوش بود. چند روز پس از تولد، محی الدین مادرش را از دست داد و تربیت و پرورش او بر عهده ی پدرش قرار گرفت. محی الدین از شش سالگی به مدرسه رفت، همزمان با مدرسه، نزد روحانیون به آموختن علوم دینی پرداخت،پس از اخذ مدرک ششم ابتدایی،مدرسه را رها کرد و صرفاً به تحصیل علوم دینی پرداخت.هجده سالش که تمام شد به خدمت نظام وظیفه فرا خوانده شد، محی الدین لباس سربازی به تن کرد، هنگام سربازی در شهر قم، توفیق آشنایی با یکی از روحانیان مبارز و انقلابی حوزه علمیه قم را پیدا کرد، این آشنایی سبب شد که ملا محی الدین از فساد و تباهی حکومت شاهنشاهی و مظالم آن بیشتر آگاه شود، این روحانی مبارز چراغی فرا راه ملا محی الدین نهاد که مسیر او را دگرگون کرد.محی الدین از آن پس به مبارزه جدی علیه رژیم  شاه پرداخت که سبب شد مدتی به زندان بیفتد. پس از انجام دادن خدمت نظام وظیفه، به شهر سنندج آمد، در این شهر با روحانی مبارز شهید ملاصالح خسروی آشنا شد.
محی الدین همگام با ملا صالح خسروی اذهان مردم را نسبت به ستم های سلطنت و بیداد عمال آن آشنا می کرد، وقتی سختگیری های حکومت نسبت به او زیادتر شدمجبور شد در روستا ساکن شود، در این زمان بود که ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. پس از چندی دوباره به سنندج بازگشت و به مبارزات خود ادامه داد، ساواک او را شناسایی و دستگیر کرد، ملا محی الدین پس از هجده ماه حبس آزاد شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی به عضویت سپاه پاسداران در آمد و مسئول دسته ضربت در پایگاههای مختلفی در منطقه سنندج گشت، مدتی نیز مسئول بسیج عشایری روستاهای سنندج بو، آخرین مسئولیتش سرپرستی تبلیغات گردان ضربت سنندج بود.
تلاش ها و مجاهدات خالصانه ی ملا محی الدین بیانی برای حفظ و تداوم حکومت اسلامی موجب شد که افراد ضد انقلاب، نسبت به او کینه ی عمیق بورزند تا آنکه به خانه اش حمله کردند و او را شب عاشورای حسینی مورخ 24/6/1365 پیش چشمان مضطرب خانواده اش به شهادت رساندند. پیکر پاک وی را در بهشت محمدی سنندج به خاک سپرده اند. از شهید بیانی شش دختر و یک پسر به یادگار مانده است.
فعالیتها و خصوصیات های اخلاقی و اجتماعی
شهید ملا محی الدین بیانی ازآن روی که در خانواده ای مذهبی به دنیا آمده بود از همان دوران کودکی با مسائل دینی آشنا بود، وقتی تلاوت قرآن را آموخت هر صبح و شام با تلاوت قرآن، پدرش را خرسند می ساخت و روح مادر خویش را شاد می نمود. وقتی به سن تکلیف رسید تمام وظایف دینی خود را انجام می داد.نمازهایش را اول وقت می خواند.نسبت به ستم و جور حکومت پهلوی کینۀ عمیقی در دل داشت، آرزو و آرمانش آن بودکه حکومت اسلامی در کشور حاکم شود و بساط جور را برچیند، در این راه از هیچ چیز هراسی نداشت حتی زندان نیز او را از مبارزه باز نداشت.جانبازی در راه حق را برترین معامله با خداوند می شمرد، وقتی احساس کرد که استقرار حکومت اسلامی اهمیت بیشتری دارد مغازه خود را فروخت و به عضویت سپاه در آمد، برای آزادی و پاکسازی شهر سنندج از لوث وجود گروهکها فداکاری های بسیار کرد. وقتی مسئول دستۀ ضربت در پایگاهها ی مختلف شده بود برای اعضاء پایگاهها کلاس تعلیم قرآن و احکام برگزارمی کرد و پیوند خود و نیروهایش رابا قرآن مستحکم تر می ساخت.
مهمترین خصوصیتی که نزدیکانش از او به یاد دارند روحیه شهادت طلبی و ایثار است. خاطره ای از ایثار او نقل می کنند: که وقتی بیمارستان اصلی شهر سنندج در محاصرۀ افراد ضد انقلاب قرار داشت به شهید ملا محی الدین بیانی مأموریت دادند که با نیروهای تحت امرش بیمارستان را آزاد کنند، در این نبرد، پای ملا محی الدین مجروح می شود لیکن از نبرد کناره گیری نمی کند از نیروهایش می خواهد که به پیش بتازد و مهلت به دشمن ندهند،وقتی دو نفر از نیروهایش می خواهند به او کمک کنند تا او را از صحنۀ نبرد دور کنند ممانعت می کند و می گوید دشمن را تعقیب کنید.